Krajobraz, budowa geologiczna

Teren Puszczy Kampinoskiej jest typowym obszarem pra-dolinnym. Płynęła tędy olbrzymia pra-Wisła o szerokości blisko 18 km (dzisiejsza Wisła ma maksymalną szerokość 1,5 km przy wysokim stanie wód). Obszar Puszczy Kampinoskiej charakteryzuje się równoleżnikowym układem pasowym. U podnóża północnej skarpy płynie dzisiejsza Wisła. Wzdłuż niej ciągnie się taras zalewowy. Na południe od niego rozciąga się właściwy taras Puszczy, zwany wydmowym, na którym – również w równoleżnikowym układzie – rozpościerają się na przemian dwa pasy wydm i bagien. Piaszczyste łachy i kępy pra-Wisły to obecne pasy wydmowe, a nurty to pasy bagienne.

krajobraz

Taras zalewowy wyniesiony jest średnio o 3 m ponad letni poziom Wisły. Jego wysokość bezwzględna wynosi 74 m n.p.m. na wschodzie i 63 m na zachodzie. Nazywany bywa tarasem łąkowym albo Powiślem Kampinoskim. Z uwagi na żyzność gleb – tzw. madów osadzanych w czasie wylewów rzeki – teren ten posiada olbrzymie walory rolnicze. W związku z tym osadnictwo wkroczyło tu już w 1060 r.
Taras wydmowy to właściwy taras puszczański, na którym przetrwał las, ponieważ piaski wydmowe nigdy nie nadawały się pod uprawę, podobnie jak sąsiadujące z wydmami bagna pomimo zabiegów melioracyjnych, prowadzonych od II połowy XIX w.
Charakterystycznym elementem krajobrazu KPN są okazałe wydmy, które przetrwały w doskonałym stanie dzięki rosnącemu na nich lasowi. Uważane są za najlepiej zachowany kompleks wydm śródlądowych w Europie. Z wydmami graniczą bagna i torfowiska, porośnięte roślinami łąkowymi.

krajobraz2