Informacje ogólne

Kampinoski Park Narodowy (KPN) został utworzony w 1959 roku na obszarze fragmentu pradoliny Wisły, położonym na północny zachód od Warszawy. Powołano go dla ochrony niepospolitych przyrodniczych i historycznych pozostałości Puszczy Kampinoskiej. W puszczy, która jest pozostałością po Puszczy Mazowieckiej, zaczęto karczowanie polan, uprawę ziemi i budowę osad w XVII w. Osady rozrastały się w miarę powiększania areału rolnego. W XX wieku sytuacja uległa zmianie. Od końca lat 70. ziemia jest wykupywana przez KPN i stopniowo zalesiana, a osadnictwo ograniczane. Na odtworzenie boru potrzeba 150 lat, by powstał najbardziej cenny drzewostan grądowy – 350 do 400 lat.

Od roku 2000 Park wraz z otuliną jest wpisany na listę światowych rezerwatów biosfery.

Źródło: L. Herz „Puszcza Kampinoska. Przewodnik”

Nazwa kompleksu pochodzi od wsi Kampinos, na obszarze której w przeszłości znajdowała się główny ośrodek puszczy. Powierzchnia parku wynosi 38 544,33 ha, z czego 72,40 ha przypada na Ośrodek Hodowli Żubrów w Smardzewicach w woj. łódzkim. Wokół parku rozciąga się strefa ochronna o areale 37 756 ha.

kpn

Do największych turystycznych atrakcji Kampinoskiego Parku Narodowego należą:

  • Krajobraz kontrastujących ze sobą wydm i bagien, podkreślony przez różnicowaną i bogatą szatę roślinną. Są to szlaki na pograniczu Karpackich Gór i Pożarów, w okolicy Dębu Kobendzy w obszarze ochrony ścisłej Krzywa Góra;
  • Puszczański charakter niektórych fragmentów lasu z powalonymi drzewami oraz obszary ochrony ścisłej (Sieraków, Granica, Krzywa Góra, Nart);
  • Zabytkowe drzewa będące w większości pomnikami przyrody; niektóre z nich mają indywidualne nazwy związane z wydarzeniami historycznymi lub konkretnymi osobami np. Sosna Powstańców, Dąb Kobendzy;
  • Miejsca pamięci narodowej: mogiły powstańcze z 1863 r. (Kampinos. Zaborów Leśny), cmentarze i mogiły oraz pomniki poległych we wrześniu 1939 r. (Brochów, Granica, Kiełpin, Laski, Leoncin, Leszno, Stare Babice, Trojanów, Tułowice, Witkowice, Zaborów oraz pojedyncze mogiły wśród lasów), miejsca martyrologii z czasów II wojny światowej (Kampinos, Palmiry, Nadłuże, Opaleń, Śladów, Zaborów) oraz mogiły i cmentarze partyzanckie z 1944 r. (Laski, Wiersze);
  • Zabytki architektury znajdujące się w otulinie Parku: kościoły w Zaborowie, Lesznie i Brochowie, dwory i pałace w Kampinosie, Zaborowie i Tułowicach.

www.kampinoski-pn.gov.pl/informacje-ogolne

i_ogolne
W granicach parku znajdują się rozległe obszary Puszczy Kampinoskiej, położone w pradolinie Wisły. Puszcza tworzy wyraźnie wyodrębniony układ przyrodniczy, usytuowany w punkcie węzłowym korytarzy ekologicznych (doliny Wisły, Bugu i Narwi) o znaczeniu europejskim. Teren ten został ukształtowany w okresie polodowcowym przez wody z topniejącego lodowca spływające do morza szerokim na 18 km korytem Prawisły. Wyspy i ławice dały początek wydmom, a w dawnych korytach i starorzeczach wytworzyły się tereny bagienne. Tak powstały dwa ułożone równoleżnikowo pasy wydmowe oraz leżące pomiędzy nimi dwa pasy bagienne. Dodatkowo wśród kompleksów wydm znajdują się podmokłe zagłębienia, a na terenach bagiennych piaszczyste wzniesienia oraz niewielkie wydmy.
Najbardziej wartościowe fragmenty Parku objęte są ochroną ścisłą w 22 obszarach ochrony ścisłej o łącznej powierzchni 4636 ha (ok. 12% powierzchni parku). Największy z nich Sieraków (1205 ha) położony jest tylko kilka kilometrów od granic Warszawy. Na pozostałych terenach prowadzone są różnorodne działania z zakresu ochrony czynnej, mające na celu przywrócenie utraconych walorów przyrodniczych: przebudowa drzewostanów, odtwarzanie zakłóconych stosunków wodnych, reintrodukcja występujących tu wcześniej gatunków roślin (cis, modrzew europejski) oraz zwierząt. W celu zachowania tradycyjnego, rolniczego krajobrazu Mazowsza zostały wyodrębnione 4 strefy ochrony krajobrazowej o docelowej powierzchni 3200 ha (8,3% areału parku). W granicach parku znajduje się 156 drzew pomnikowych, z których najstarszym jest liczący ponad 330 lat „Dąb Kobendzy”.