Przez „Wilczą Górę”

Ścieżka ma długość 2,5 km i jest łatwa do przejścia. Bierze początek w pobliżu stacji końcowej kolejki wąskotorowej w Wilczach Tułowskich i po zatoczeniu pętli wraca w to samo miejsce. Mniej więcej w połowie drogi istnieje możliwość odejścia do parkingu przy Drodze Jagiełły. Trasa ścieżki jest urozmaicona – prowadzi przez tereny wydmowe Białych Gór Śladowskich. Początkowo wiedzie Kromnowską Drogą u podnóża  Wilczej Góry, gdzie mija lasy liściaste wyrosłe na terenie dawnych łąk. Następnie wspina się na wydmę i biegnie przez bory sosnowe.

1. Dęby

przezwilczagore1

Dęby są gatunkiem drzew mogących żyć nawet 400 lat. W Puszczy Kampinoskiej najstarsze okazy liczą sobie przeciętnie od 200 do 300 lat. Osiągają wysokość ponad 25-ciu metrów w warunkach dużego dostępu do światła i przerzedzonego drzewostanu. Występują tu dwa rodzime gatunki tych drzew: szypułkowy i bezszypułkowy. Pierwszy rośnie na glebach żyźniejszych i bardziej wilgotnych, natomiast dąb bezszypułkowy może porastać na suchych i uboższych terenach.

2. Olszyna

przezwilczagore2

Drzewostan, przy którym się znajdujemy został posadzony w latach 50. XX w. na powierzchni po wiatrołomie. Do dzisiaj widoczne są ślady rabat, na których była sadzona olsza czarna. Olsza jest obok sosny najważniejszym gatunkiem lasotwórczym Puszczy Kampinoskiej. Żyje około 100-120 lat i osiąga wysokość do 25-30 m. Jest dobrze przystosowana do życia na glebach wilgotnych i bagiennych. U podstawy pnia rozwija odrośla, które po ścięciu lub obumarciu głównego pnia przejmują jego rolę. Tworzy dwa bardzo ważne zbiorowiska leśne: olsy typowe i olsy jesionowe (łęgi). Pierwotnie olszyny porastały większość terenów bagiennych, jednak w następstwie wyrębów i karczowania lasu oraz prowadzanych od XIX w. melioracji znaczne połacie olsów zostały osuszone i zamienione na użytki rolne. Również na skutek obniżania się poziomu wód gruntowych w drugiej połowie XX w. wiele lasów bagiennych uległo przesuszeniu i przekształceniu w lasy o charakterze grądowym. Także i tutaj rosnący las jest zbiorowiskiem zdegradowanym i przesuszonym.

3. Białe Błota

przezwilczagore3

W przeszłości znajdował się tutaj kompleks pól uprawnych zwanych Białymi Błotami. Nazwa pochodzi od specyficznej budowy tego terenu. Pod jasna piaszczysta glebą znajdowało się bagniste podłoże. Wystarczyło wykonać zbyt głęboką orkę, aby dotrzeć do bagnistego gruntu i podskórnej wody. Pola należały do mieszkańców wsi Miszory. Uprawiano tutaj przede wszystkim żyto oraz ziemniaki. Ze względu na sąsiedztwo lasu i szkody powodowane przez dziki rolnicy pełnili dyżury i odganiali zwierzęta. W 1975 r. rozpoczął się wykup na rzecz Skarbu Państwa gruntów prywatnych znajdujących się w granicach Kampinoskiego Parku Narodowego. Ze względu na słabe gleby rolnicy chętnie je sprzedawali i już w połowie lat 80. XX w. większość gruntów została wykupiona, które następnie zalesiono.

4. Jałowce

przezwilczagore4

Jałowiec pospolity odgrywa niezwykle ważną i pozytywną rolę w lesie. Występuje na terenie całej Polski wliczając w to także niższe położenia górskie. Ma niewielkie wymagania siedliskowe, dobrze znosi niskie temperatury oraz niedostatek substancji mineralnych i wody w glebie. Jest pierwszą rośliną drzewiastą, a jednocześnie jednym z pierwszych gatunków roślin pojawiających się na samoutrwalających się wydmach nizinnych. Umożliwia mu to niezwykle silnie rozwijający się system korzeniowy sięgający do 4 metrów w głąb gleby. Jałowiec daje niezwykle obfity opad igliwia, co bardzo korzystnie wpływa na glebę. Staje się również zabezpieczeniem przed osuwaniem się wydm. Występuje najczęściej w postaci krzewu, rzadziej drzewa. Aromatyczny dym z gałązek jałowca jest najlepszy do wędzenia wyrobów mięsnych. Najokazalszy jałowiec w Kampinoskim Parku Narodowym rośnie w miejscowości Korfowe koło Kampinosu. Zwany jest Jałowcem Królewskim.

5. Sosny

przezwilczagore5

Ze względu na swoją bardzo dużą plastyczność sosna zwyczajna jest gatunkiem, który posiada zdolności przystosowawcze do skrajnie różnych warunków siedliskowych. Na suchych, piaszczystych glebach wytwarza silny, sięgający 5 metrów w głąb ziemi palowy system korzeniowy, dzięki czemu może czerpać wilgoć nawet z gleb ubogich w wodę. Kampinoskie sosny osiągają wysokość do 30 metrów i dożywają 200-250 lat. Z powodu trudnych warunków, w jakich rosną sosny mają bardzo wąskie przyrosty roczne, jednak mają twarde, sprężyste i bogate w żywicę drewno. Te właściwości sprawiły, że sosna kampinoska była ceniona na krajowych i zagranicznych rynkach drzewnych.

6. Polana

przezwilczagore6

Polana, przy której się znajdujemy, powstała na skutek wycięcia rosnącej tutaj sosny Banksa – gatunku północnoamerykańskiego, który sprowadzono do Europy pod koniec XVIII w. W Polsce sadzona była na najuboższych, piaszczystych glebach. Osiąga od 12-24 m wysokości. Sosna Banksa nie spełniła oczekiwań leśników. Pomimo zalety rośnięcia w niesprzyjających warunkach, niestety osiąga zazwyczaj jedynie kilkanaście metrów wysokości, często przybiera krzaczastą formę, a jej drewno nadaje się praktycznie tylko na opał. W Kampinoskim Parku Narodowym jako gatunek obcy jest eliminowana z drzewostanów.

7. Wydma

przezwilczagore7

Wydmy są nieodłącznym elementem krajobrazu Puszczy Kampinoskiej, tworząc jeden z najlepiej zachowanych w Europie kompleksów wydm śródlądowych. Powstały dzięki działalności wiatru w zimnym i suchym klimacie w okresie 14700- 10900 lat temu. Aby wydmy mogły się zachować do naszych czasów musiały zostać utrwalone przez roślinność. Obecnie klimat nie sprzyja budowaniu wysokich wydm. Raczej powoduje ich niszczenie i rozsypywanie się nagromadzonego od tysiącleci piasku. Dlatego wchodzenie na wydmy, wdrapywanie się po ich stromych stokach, a zwłaszcza jazda rowerami górskimi powodują wyrywanie delikatnych roślin i odsłanianie piasku, a w konsekwencji niszczenie wydm.